Yeni soğuk savaş başladı. Para nasılsa, dünya da öyledir. 10 yıl önceki tezimdi. kendi sitemde duruyor. küresel bir soğuk savaş yani dünya savaşına döner mi o kadar müneccim değilim ama küresel ticaret sebebiyle artık abd bile çin’e bağımlı. bütün ülkeler birbirine bağımlı. mevcut finansal kapital sistem çöktüğü için daha doğrusu neo liberal kapitalizm de çöktüğü için yeni bir küresel paylaşıma gidiliyor. bu paylaşım 1.ve2. dünya savaşındaki gibi sımsıcak olur mu bilmem. ha bana sorarsan öyle olmaz. vekalet savaşları ve bölgesel el koymalar olur. süper güçler birbirine rest çeker blof yapar. ayn 1991 e kadarkiı sscb ve abd dönemi soğuk savaş gibi. buna ehven-i şer denir. sımsıcak savaştan iyidir. üretim araçları yöntemleri bile değişiyor. eski sistemlerin hepsi çöküyor. yapay zeka , otomasyon , siber devrim, digitalizm, vs… paranın şekli bile değişiyor. lafın tamamı aptala anlatılır. velhasıl dünya yeni bir devire yeni bir çağa giriyor.

Tarihi bir dönemeç bu. 1.Tarım Devrimi – 2.Sanayi Devrimi ve 3-Digital Devrim. Sanayi devrimi iki adet dünya savaşı doğurmuştu. Digital devrim ise neler doğurur göreceğiz. az çok kestirebiliyorum sonra yazarım. hatta bazı şeyler yazdım yazıyorum. ama şu bir gerçek ki 80 yıldır dünyada bir dünya savaşı olmadı. ve bu hiçbir ama hiçbir şeye benzemez. o iki dünya savaşı arasunda bile sadece 20 yıl falan vardı. 80 yıldır dünya savaşı olmamıştı. bu azımsanacak bir başarı değildi. dediğim gibi bir dünya savaşı hele ki şu teknolojilerle ve nükleer kapasitlerle bir dünya savaşı feci olur ve hiçbir şeye benzemez. 1. ya 2. gibi olmaz. 80 yıllık bu savaşsız dönem, serbest ticaret , finansın, paranın, malların ve kaynakların bi şekilde dolaşımı sayesinde olmuştu. ama kapitalizm nihayetinde bir monopol oyununa ve kartelleşme dönemine evrildi. Sistem 80 yıl sonra tıkandı. sistem kendini yenilerken yeni pazarlar oluşturmazsa yeni bir dünya savaşına uyanırız. çünkü o zaman yeni paylaşım olamaz ve bu yeni soğuk savaş yani bir dünya savaşına evrilir. dünyaya yeni bir enerji ,maden , ham madde ve pazar arzı lazım. yoksa yandı gülüm keten helva. var olan enerji arzı , finans arzı, para arzı artık dümyaya yetmiyor. küresel ekonomiye yeni pazarlar lazım. bugün abd de bir pazar , çin de bir pazar. dünyada pazar haline gelmeyen ülke kalmadı. ideolojik bahanelerle üretime katılmayıp yatmak yok artık.

nüfus 9 milyara yaklaşıyor. petrol demek sadece enerji değil. petrolden günlük hayatta ve sanayi de kullandığımız yüzlerce ürün üretiliyor. dünyanın başındaki süper güçler yeniden acıktı. onlara mama lazım. çin’e tayvan ve başkaları. abd ye venezüella ve başkaları. acı ama gerçek bu. yoksa nane. dünyada küresel ekonomik sisteme , pazara, üretime katılmayıp : yemem de yedirmem de, diyen ülke kalmayacak.. taviz vermeyen ülke kalmayacak. yatmak yok artık yani bütün dünya halkları harıl harıl çalışırken. aklını kullan pazara entegre ol ve güney kore, vietnam, şili, japonya ve almanya gibi bile zenginleşebilirsin. dünyaya bir hayrın olsun yani. yapacak bir şey yok anlattım. dünyada ideolojiler çağı sona erdi. kapitalizm bile çöktü. yeni bir sistem geliyor. ya da dünya savaşı. kapitalizm 80 yıldır 200 yıldır en azından her şeye rağmen bir orta sınıf yaratmayı başarmıştı dünyada. Ama komünizm bunu yapamadı. Fakirlik, oligarşi ve diktatör üretti. Nitelikli Orta Sınıf yarattı diye Normal Kapitalizmden bahsediyorum. Yoksa 2008 den beri şu son 18 yıldır serbest piyasa, fırsat ve rekabet eşitliği, kaynak paylaşımı diye bir şey yok. zaten küresel sistem bu yüzden tıkandı. bi taraf radikal islam kafası. daha doğrusu radikal din kafası. öyle bir din varsa tabi. afganistan, iran, s.Arabistan, ortadoğu. yazık o ülkelerdeki insanlara. başlarındakiler, milleti o miadı dolmuş ideolojilerle uyutup hamasetle kandırıp ilgili parsayı toplayıp durdular yıllarca. Falan filan yerlerden altınları, gizli hesaplarda yüklü akıl almaz yekünlerde paraları çıktı hep sonradan. halkları ise rezil oldu. entegre olamadı. gelişemedi. bi taraf da radikal marksist bağnaz kafası. venezüela, kolombiya, k.kore, vs. hiçbir gelişimi kabul etmiyorlar. bu dünya sizi daha ne kadar taşıyacak.

yıl olmuş 2026. aklını kullan ambargo yeme kardeşim. aklın beynin yok mu? İçerdeki halkını katma değerli üretime, belli bir refaha, demokrasiye, işleyen gerçek hukuk ve adalete ve sosyolojik, kültürel, teknolojik gelişmişliğe ve milli bir beraberlik ve bütünlüğe ulaştır. senin ülkene kim müdahale edebilir? bu o kadar zor değil. bunu başarmış ülkeler uzaylılar tarafından mı yönetildi? o milletler uzaylı mı ? insan evladı değil mi onlar çabalamadı mı, arı gibi çalışmadılar mı kafa patlatmadılar mı? serbest düşünceye, bilime , sanata , eğitime, hukuka, akla ve felsefeye önem vermeden mi yaptılar başardılar?

onlar o başaran ülkeler ve milletler, sömürgecilik sayesinde çok gelişti diye o saçma masalı ve o ucuz klişeyi, o tembellik bahanesini kabul etmiyorum ben çok uzun zamandır. Japonya mesela kendi tarihinde gerçek bir sömürgecilik yaptı mı? g.kore? Çin? yaptılar mı sömürgecilik? japonya mesela niye ambargolar yemedi? Nasıl dünya devi oldu? tepesine iki atom bombası yedi dümdüz olmuştu. Niye onun başkanı hiç esir alınmadı? o ülkede niye darbeler olmadı? sefalet, rezillik. İnsan hayatının ucuzluğu. iç savaş? diktatör? bugün güney kore’ye bak bir de komşusu kuzey koreye bak.

elimizdeki mal bu. -insan- ve onun kurduğu kötünün içindeki en iyi sistem. kötülerin en iyisi. demokrasi. ve modern hukuk, bilim, üretim ve serbest ticaret. Neoliberal kapitalizmden kartelcilikten bahsetmiyorum. 2008 de çöken eski nominal kapitalizmden bahsediyorum. yani orada akan bir nehir var iyi kötü. sen diyorsun ki ben ona katılmayacağım. kendi cılız suyumda akacağım. ve kuruyacağım. yeter yani….

Bir zenginliğin, petrolün, madenin falan varsa bunu dünya ile paylaşacaksın. üstünde oturup yatmayacaksın artık. üreteceksin. bilmiyorsan öğreneceksin. dünya ile paylaşmaktan kastım tabi burada sömürülmek değil. güçlü olacaksın. çalışacaksın sen de kendin üretip satıp paylaşacaksın. kendin bilmiyorsan zamanla o teknolojiyi ve o ilimi bilimi transfer edeceksin. Böylece bütün dünyadaki türlü zenginlikler pazara ve dolaşıma girip daha da bollaşıp daha ucuzlayacak. Üretmeyeyim her şey önüme hazır gelsin işte onlar üretiyorlar zaten dersen bir gün mutlaka batarsın ve gerçek bir sömürge olursun. tabi bu noktada üretilen zenginliklerin pazara sunulması dünyaya sunulması derken serbest bir pazardan bahsediyorum. tekelci olmayan bir pazardan. yoksa o serbest pazar dünyada 2008 den itibaren yok oldu. yerine küresel kartel çok uluslu dev şirket birliktelikleri geldi. Velhasıl-ı kelam; sen de bir şekilde öğrenip bir şekilde sen de onu üretmezsen, sen de o işi başarmazsan, işte o öğrenmiş ve başarmış ülkeler o alanlarda tek olarak kalır ve de facto olarak kartelleşirler. ve üretemeyenler sömürge olarak kalır. en fazla, az gelişmiş 3. dünya ülkesi olarak kalır. en fazlası bile o kadar yani. öğreneceksin , üreteceksin , bir şeyler yapmak zorundasın. hammadde değil ama. dünyaya sen de bir şeyler katacaksın. katma değerli ya da sömürülmene engel olacak alanlarda. dünyadaki devletlerin ekserisi üretimde ve katma değerde eşitliğe yakın bir noktaya gelirse işte o zaman dünyada de facto olarak savaş çıkması ve kan dökülmesi zorlaşır. her ülke kendine göre belli ve farklı alanlarda (stratejik olmalı) üretip güçlenirse ya da benzer alanlarda da olabilir; işte o zaman güçler eşit ve eşite yakın olur. büyük balıklar küçük balıkları yiyorsa, balıkların genel ekserisi büyük olursa kimse birbirini yiyemez azizim. yani bir yerde bir savaş çıksa bile bu azami ölçüde zorlaşacaktır. çünkü o zaman her ülkenin her ülkeye önemli stratejik alanlarda ihtiyacı olacaktır. savunma sanayi teknolojileri de buna dahil. üçüncü dünya ülkeleri ya da gelişmekte olan ülkeler; ben 45 yaşındayım hala gelişemedi bunlar. tuhaf değil mi? Meksika, Arjantin, Brezilya, Romanya, Şili, Mısır, Azerbaycan, Türkiye, Gürcistan, Ukrayna, vs… işte şimdiye kadar bu sınıflardaki bütün o onlarca ülke de gelişmiş ülkeler seviyesinde olsaydı, dünyada kabadayı ülke ya da ben büyük balık olacağım ben büyük balığım diyebilecek ülke ya da ülkeler pek var olamazdı diye düşünmüşümdür her zaman.

sonuca bakılır her şeyde. hatice’ye değil neticeye bakılır. yenilmişsin işte olmamış. demek ki olamayacak bir şeymiş. bu dünyada çok güçlü krallıklar bile devrildi ya. demokrasi diye bir şey geldi. nasıl oldu? demek ki o şey olabilecek bir şeymiş ve olmuş. tutmuş yani. tabi bizim kelime anlamıyla bildiğimiz o demokrasi uygulaması ve ideali günümüzde yeryüzünden silinmeye başladı. ekonomik sistem çöktüğü için demokrasi de çöküyor dünyada. dedim ya; para nasılsa dünya da öyledir. bugün avrupa’da mesela ingiltere’de bile lgbt hakkında ya da göçmenler hakkında muhalif bir şey yaz çiz söyle ya da bir eylemde bulun, içerdesin. Yani mesela. ya da bir öğretim görevlisi ya da üst düzey bürokrat olarak israil’e karşı eylem yap.

3 tane ülke kalmışsın sadece. o da sefalet içinde. çin bile bıraktı entegre oldu ve böylece süper güç oldu yoksa hala sürünüyordu. Mao döneminde en az 30 milyon insan birbirini doğradı. açlık sefalet. adam komşusunu kazanda kaynatıp yedi. SSCB ye girmioyorum gerek yok. komünizmden elbette alınacak fiklirler var. emeği korumak, gelir adaletsizliğini önlemek ve karetelleşmeyi önlemek için. en az eşitsizliği sağlamak. şirketlerin devleşip devletleri yönetmesini , dünyayı yönetmesini ve kartel olmasını engellemek. sınırsız mal edinmeyi engellemek. yani oradan alınacak şeyler var. ama tamamen tümel olarak komünizm tabiatın ve insan doğasına uymadı. o yüzden de tutmadı. ortada -insan- diye bir şey var. realite var. reel politik var. yani acı olsa da gerçekler var. idealizm, romantizm çağı çoktan sonra erdi. evet bunu romantik ve idealist şair olarak ben söylüyorum bunu. artık realizm dönemi başladı. idealizm ve romantizm denen şeyler; iyi niyetli bir insan evladının herkesi ve dünya gerçeklerini de kendisi gibi sanmasından kaynaklanan illüzyonlardır. maalesef. insan işte…sadece insan… matrixteki ajan smith’in o sahnede dediği gibi. ütopyalar ütopyadır. iyi niyettir. hepsi bu. gücü eline alan kimse bu kez de güçlü bir dansöze döndü baboli; bu dünyada bu güneşin altından kim gellip geçtiyse. ve zaten beş parmağın beşi bir değil. birileri her zaman daha zekidir. birileri her zaman daha eşittir. acı ama bu böyle dostum.

Marks’ın Hegel diyalektğii ile kesin bilgiye ulaşılamaz. Analitik değildir. Platona dayanır. Kendi içinde bazı idealar üretir. Marksizm, bu yüzden marjinal yani abuk bir idealizime kayar. realizmden çıkar. Gerçekçi değildir. Naturalist değildir. Doğallıkçı olamaz. İnsam faktörünün dışına çıkmıştır. İnsan denen canlının huyunu suyunu es geçmiştir . Çünkü fazla idealizedir. Metafiziktir. Soyuttur mistiktir. Çok fazla iyimserdir . Realitede ve praksiste karşılığı yoktur. Insan doğasında karşılığı yoktur . Gücü eşit olarak asla paylaştıramazsın ancak insanı robotlaştırırsan bu mümkün olabilir hani çiple falan . Sadece en az eşitsizlik ve adil gelir dağılımı sağlayabilirsin . Herkesin bu dünyaya ve insanlığa kattığı şeye göre . Ve ayrıca insan gelmiş Şu Dünyaya 3 günlük dünya bir tane hayatı var bazı şeylere de sahip olsun yani bu benim falan desin yani o kadar çalışıyor eşek gibi ter döküyor insanlar . Yani marksizm Pratiğe dökülemez . Ideal sonuç asla alınamaz. kendi içinde rasyonel olabilir ama bu yüzden işlevsizdir. Insan tarihin öznesidir, değişir değiştirir , der herakleitos. dogmalardan kurtulmalıyız. Insan değişir Çağ değişir Her şey değişir Hatta ahlak bile değişir zamanla. Bir şeytan yaratıp mağdur rolüne bürünüp oturursun ve seni sömürüp durur başında sana kurtarıcı olup geçip duranlar. Ve her şeyin ölçüsü insandır demiş Protagoras . Harika söylemiş.

Ve son olarak şunu da ekleyeyim insanoğlu hala kesin bilgiye ulaşamadı. Bu sancı daha uzun süre devam edecek. Insanoğlu bu 5 milyar yıllık gezegende 15 milyar yıllık evrende daha dünkü bok çünkü. İnsanoğlu daha serbestçe düşünmeye bile başlayalı 200 yıl oldu. Hadi 300 olsun tribünleri kızdırmayalım. Ekonomi politik diye bir şey var. Reel politik diye bir şey var. Gerçekler var. İnsan diye bir yaratık var. Ama tabii bırakın yapsınlar bırakın geçsinler döneminden sonra her şeye rağmen içinde bir masumiyet taşıyan kapitalizm ; bugün geldiğimiz noktada işte zaten İnsan denen yaratığın hiçbir sistem tanımadığını gösteriyor. kartelleşme ve gelir dağılımındaki adaletsizlik. Vurgunculuk siyasi iltimaslar. Dünyadaki gelirin büyük şirketlerde toplanması. Borçlandırma ve köleleştirmeye dönüştü kapitalizm. Çünkü insan Azizim insan. Sen en mükemmel sistemi koy ne olacak ki? Doğa, insan ve her şey bir materyale bir hammaddeye bir üretim tüketim aracına bir kar kalemine dönüştü. Bilim ve sanat da buna dahil. Ve şimdiye kadar Marksist dogmadan sıyrılıp revizyon yapan eski komünist ülkelerin hepsi paçayı bir şekilde sıyırdı, bunu yapmayanların hali ortada zaten. Bir şey daha ekleyeyim bak insanın ne mal olduğunu söyleyeceğim tekrar. Kapitalizm diye, artı değerim çok diye, sermayem çok birikti diye, sınırsızca tüketme hakkına da sahip oldu insan bunu kendine hak bildi. 300 tane daire Aldı. 500 tane saat aldı. mesela hani değil mi? öbür emekçi de bir evi almadan öldü. Bu örneği çoğalt en küçük zenginden en büyük zengine kadar. Öbürü de o kadar büyüdü ki kalktı bir devlete el koydu. Hatta bir araya gelip dünyaya el koydular dev şirketler. Bankalarla birlikte herkesi borçlandırarak. Insanlar yapıyor sistemin günahı değil yani. Ha şu da var ben kimseyi savunmuyorum ama Amerika emperyalizm yaptıysa, Sovyetler de emperyalizmin alasını yapmıştı . Yaşım yetiyor biliyorum . adı komünizm sosyalizm diye kimse bir şey diyemedi öyle mi Bu mu yani? O da sömürünün adaletsizliğin emperyalizmin başka bir türeviydi. O ülke buraya girmiş şu ülke şuraya girmiş, şuraya şöyle müdahale olmuş, buraya böyle müdahale olmuş. Yahu ilk defa mı oluyor böyle şeyler ya Hangi ilk defa hangi ilk defa? Dünya niye bu kadar şaşırdı onu anlamıyorum.

Bu yüzden Azizim sistemler önemlidir fakat insanlar daha önemlidir. İnsan adam olmuyorsa bütün sistemler çöptür.

K. Çağlar Aksu

j- Tanrı neden, niçin yaratıyor peki?

El Cevap: Yaratmak için yaratıyor. Yaratabildiği için. Zaten şeyleri yokluktan yaratan güce Tanrı denir. Vacib-ül Vücud. Zorunlu varlık. Olması gereken güç. Varlığı zorunlu olan. Nedensiz neden. İlk neden. Bütün nedenlerin nedeni. Tanrı. Onun bu zorunlu varlığı zorunlu yaratma eylemini de de facto olarak sunar. Zorunlu bir sonuçtur. Yani gerçekte olan şeydir. Özde olan. Çünkü zaten yokluktan yaratma eylemini yapamayan, hatta iradeli olarak bile bunu yapmayan güce Tanrı denmez. Bir Tanrı varsa o halde yaratış da zorunlu olmalıdır.

Tanrı hiçbir zaman hiçbir şey yaratmasaydı , bu durumun bir yokluk ya da bir hiçlikten bir farkı olur muydu? yine hiçbir şey olmazdı. Yani bir Tanrı yokmuş gibi olurdu. hiçbir şey yaratılmasaydı yine hiçbir şey olmazdı. Bizim olmadığımız bir boyut ya da kavram: bir yokluktur. Biz yoksak zaten hiç bir şey yoktur. Biz bir gün tamamen yok olursak ve ardımızda içinde bizim yer almadığımız bir evren kalmış olursa; evren de artık yoktur. Yani biz yok olduğumuzda aslında evren de yok olmuştur. yoktadır. çünkü onu tanıyıp, bilip, ona anlam verecek bir şey kalmamıştır. Ama geride kalan bu küme yani evren, bir yokta kalmış olur ama bir hiçlik değildir bu. Buna bir hiçlik de diyemeyiz. Bu geride kalan devasa şey. Yani içinde bizim olmadığımız şey bizim ardımızda kalan bu inanılmaz şey ne kadar absürd ve ürkütücü olurdu. şunu da ekleyeyim: biz derken sadece biz değil onu görüp yorumlayan ve ona anlam veren hiçbir ama hiçbir şeyin olmadığı bir evrenden bahsediyorum. Şu anda bizim bilmediğimiz başka bir akıllı yaratık daha var mı bilmiyoruz çünkü.

Bu konuda ikinci bir önerme olarak da şunu sunabilirim: Tanrı yaratmaya muhtaç değildir, yaratmaya zorunlu değildir diyeceksek, yaratma konusunda iradesi vardır diyeceksek: Tanrı yaratmayı istemedi. Yaratmayı diledi. İstemek eylemi ihtiyaçtan hasıl olur. İhtiyaçlarımızı isteriz. Dilemek ise keyfe keder bir eylemedir. Bir arkadaşla buluşmayı , görüşmeyi dileriz. Birine yardım etmeyi dileriz. yolda yürürken deniz kenarındaki bir bankta oturmayı dileriz. Bunların hiçbirini yapmasak bize hiçbir şey olmaz. Bizden hiçbir şey eksilmez. Yani bu eylemlerin hiçbirini yapmaya muhtaç değiliz. yani bunlar ihtiyaç değil, seçenektir. İstemek eylemi ise ihtiyaç yönündeki eylemdir. onu istemekten başka seçeneğimiz yoktur. o şeyi istemeye mecburuzdur. yemek isteriz, su isteriz, para isteriz.

Bir ressam resim yapmasa da yaşayabilir. bir marangoz masa üretmese de yaşayabilir. bir heykeltıraş heykel yapmadan da peki ala hayatını devam ettirebilir. Tanrı da işte bu noktada hiçbir şey yaratmadan da peki ala varlığını aynı şekilde sürdürür. Tanrı için de yaratmak, bir ihtiyaç ya da istek değildir. Tanrı yaratmayı dilemiş ve yaratmıştır. bu bir lütuf, imkan ve seçenektir. Tanrı , yaratabildiği için yaratmıştır. Yaratmaya ihtiyacı olduğu için değil. Bu bir ikram ve rahmettir. O halde bu ikinci önermeye göre Tanrı bir sanatçı gibi, içindeki potansiyeli ortaya çıkarmıştır. Tanrının içi dışı olur mu? zihnindeki diyelim o halde. Yani harika bir masayı üreten yapan bir insanın içinde masa mı vardı? Bir yerde vardı işte. Hermesçi görüşlerde tanrıya, Büyük Zihin Denir mesela. Antik Yunan’da ise Logos denir. Akıl. Tanrı belki de sonsuz bir potansiyeldir. İlk önerme ile, yani yaratması zorunlu olan varlık önermesi ile bu ikinci önermeyi birleştirirsek: O halde Tanrı, sonsuz potansiyelindeki bazı şeylerin husule gelmesini, meydana çıkmasını diliyor, bazılarının da ortaya çıkmasını dilemiyor. Yani bir tanrı var ise bir şeyler yaratmak zorunda. ama dilediği şeyleri. yani bir şeyler ortaya çıkmak zorunda ama rastgele değil. Çünkü O sonsuz yaratma potansiyeline sahip.

yokluk bir anlamda aslında hiçbir şeylik , hiçlik, hiç olmazlık, olmamışlık, sıfır olmak demek değildir. Hiçbir şey yaratmamış ve tek duran, hiçbir şey yapmayan, aşkın ve akıl almaz bir güç. Tanrı. hepsi bu. Başka hiçbir şey yok. Absürtizm budur! ne olurdu peki? ya da ne olmazdı? Tanrı ontolojik, somut ve pratik anlamda olsa bile; tanrı işlevsel, kavramsal, rasyonel olarak var olmuş olur muydu? Kendi zatı dışında bir varlık durumunda olabilir miydi? olurdu. Kendine var olurdu. Kendiyle var olurdu. Tabi ki o zaman da enine boyuna yine var olurdu. Tanrı tabi ki varlıktır; yani varın varıdır. diğer türlü Tanrı, yokun yoku olmuş olacaktı. Bir Tanrı nasıl var olur, nasıl vardır?

Tanrı evet hem vardadır hem yoktadır. isterse yokta da kalır. Kalırsa onun Tanrı olduğu bilinir olamaz. Bunu sadece kendi bilir. Sonsuza kadar ve sadece kendi külli kendiliğinde kalır. Yukarda anlattığım insansız evren gibi. Ürkütücü ve saçma sapan. Absürd.

belki de hiçbir şey yaratmadan önce belki orda kalmıştır. tanrı bir yerde kalmaz. tanrının bir yeri yoktur ama yokluk bir yer ya da bir mekan değildir. Yokluk , Tanrı’nın yaratmazlığıdır. Tanrı bir konumsallık bile değildir belki de. Aşkın bir kendiliktir. İdrak edilemeyen. Anlatılamayan. Tanımlanamayan. Tanrı kavramı tam olarak açıklanabilip tanımlanabilseydi zaten o da bir nesne haline gelirdi . O şey zaten bir Tanrı değildir yani zaten. beş duyunla algılayıp bildiğin gördüğün ya da duyduğun şey. Aksi takdirde tutup Tanrı denen şeyi fizikalist bir boyuta yani bizim boyuta taşırsın ve artık o metafizik değil; fiziksel ve sonlu bir şey haline gelir. Entropiye dahil olmuş olur Tanrı’da. Böylece mantığın dışına çıkmış oluruz.

Yokluk, Tanrı’ nın yaratmazlık durumudur. Yokluk budur. bunlar aşkın ve metafizik kavramlardır. Ama mevzubahisin başında bu -j-maddesinin başında ileri sürdüğüm gibi; Tanrı yaratmasaydı yokun yokunda ve hiçin hiçinde olacaktı. o kavramda varlığını sürdürecekti. varlıkta onun yoklukta. varlık da O, yokluk da O. isterse sonsuzluktan sonsuzluğa hiçbir şey yaratmadan da kendi varlığını peki ala sürdürürdü. Ama bu mantıklı mı? Belki de bizden önce bunu sonsuzda (ezelde ve ebedde) yani zamansızlıkta, belki de sürdürdü. Bizim ve evrenin sonsuzdan beri var olageldiği gibi bir şey yok çünkü. Demek ki bizler sonradan var olduk. Tanrı ise sonsuzda hep vardı. sonsuzdan geliyor. Heptir o. Hep olandır. Hiç de onda, hep de onda. Yokluk ise Tanrının yaratmazlık halidir.

Tanrının öncesi ve sonrası yoktur. Bizim zaman algımızın tamamen dışındadır. Tanrı için önce ve sonra gibi zaman durumları olmaz. Tanrının yaratan(varlık) ve yaratmayan(yokluk) olmak üzere iki eylemsel durumu vardır. Tanrı için bir zaman durumu yoktur. Varlık ve Yokluk olmak üzere iki eylemsel durumu vardır. Yarattığı-yaratmakta olduğu ve hiç yaratmadığı olmak üzere. Yani Tanrının zamansal bir düzlemi yoktur. Eylemsel düzlemi vardır. Tanrının her an eyleme geçip yaratımda bulunacağı, müdahale edeceği ya da etmeyeceği; yani müdahale iradesinin olduğu, yaratma iradesinin olduğu ya da yaratmama iradesinin olduğu, bütün sonsuz alanların hepsi ise Tanrısal Ortamdır. Yani Tanrının gücü ve iradesi aslında her an her yerde hazırdır. Bütün sonsuzluğu kuşatmıştır. Tanrı bu sonsuz alanda ya da alanlarda yaratma eylemini gerçekleştirdiğinde bu Tanrısal Ortamlar, Varlık hükmünü kazanır. Yaratmadığı durumlarda ise Yokluk hükmünü kazanır.. İki durumda da bu sonsuz alanlar, Tanrısal Ortam’dır.

Yaratmak bir süreç meydana getirir. Yani bir süreç başlar. Her yaratımda yeni bir zaman yaratmış olur Tanrı. Tanrı, mahlukları , varlıkları yarattıkça zamanı da yaratmış olur. ve oldu. Hiçbir şey yaratmasaydı, zaman da var olamazdı, mekan da. Big Bang olayı ile, bizim bildiğimiz zaman ve mekan başlamış oldu. Zaman, mahluka tabi bir süreçtir. Yaratılmış olanla içkindir. Mekana bağlıdır. Tanrı mekandan münezzeh ise, zamandan da münezzehtir. Bizler kendi mekanımızda, kendi boyutumuzda, zamanın içinde yaşıyoruz. Oysa Tanrının mahiyetinde ve bütünlüğünde her şey yaşanmış ve bitmiştir.

Tanrı, sonsuzdan geliyor. çünkü o tek dingin, tek durgun, tek olgun ve devinmeyen, devinmeye ihtiyacı olmayan, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, varın ve yokun tek sahibi Allah(cc) ‘tır. Evrenin biz yok olunca yok olması ile; Tanrı’nın biz yok olunca yok olması aynı şey değildir! Evren bir mahluktur, Tanrı ise yaratıcı olan aşkın bir bilinçtir. Tanrı hiçbir şey yaratmasa da, kendi kendini bilir, kendi kendine yeter. Evrenin ise bilinci yoktur ve kendi kendine yetemez. Devinmek için yaratıcıya muhtaçtır. Biz de devinebilmek için evrene muhtacız. evren de Tanrı’ ya muhtaç. yani biz de Tanrı’ ya muhtacız. Tanrı ise devinmez. Tanrı mahlukatı devinmek için yaratmadı. Bizim olmayışımız Tanrı’yı yok kılmaz. Evreni yok kılar, çünkü evren bize sebep yaratıldı. Allah’ın ayetlerini okuyup bilmemiz için. Devinip yaşamamız için, var olabilmemiz için, Samanyolu ‘nun devinebilmesi ve var olabilmesi için, Güneş Sistemi’nin devinebilmesi, Dünyanın, ayın ve Güneşin devinebilmesi ve yine bizim devinip yaşayabilmemiz için, yaratıldı evren. Virgo Galaksi Sistemleri , evren sayesinde deviniyor. Samanyolu Galaksisi, Virgo Galaksi kümelerinin sayesinde deviniyor, Samanyolundaki yüzmilyarlarca yıldız ve gezegen samanyolu sayesinde deviniyor, bizim güneş sistemimiz ve dünya ise, yine samanyolu sayesinde var olabiliyor. Yani evren ve virgo galaksi sistemleri, aynı zamanda dünyamız ve güneş sistemimiz için devinmiş oluyor.

Biz yoksak, evren boşa çıkar ve anlamsızlaşırdı. fakat bizim olmayışımız Tanrı’yı anlamsızlaştırmaz. çünkü Tanrı bize sebep var olmadı. Ama evren bize sebep var oldu. Önce kim vardı? Bütün rasyonel, irrasyonel, dini, felsefi, retorik, poetik, analitik ve diyalektik , teolojik, düzlemlerde önce olan Tanrı’dır. yani tanrı bize muhtaç olsaydı bizden önce varlıkta olup varolagelmezdi. bizden sonra var olurdu. Tanrı bize sebep var olsaydı, Tanrı olmazdı, çünkü Tanrı zaten sebepsiz olandır.

Tanrı insanı ve bütün yarattıklarını ihtiyacı olduğu için yaratmadı. Bunu ileri sürenler absürdist yaklaşıyor bu ciddi konuya. Tanrıyla tanışmışlar gibiler. O’nun zati mahiyetini, Gayb’ını, hikmetini, ve sonsuzdan gelip yine sonsuza giden kozmik tarihini bilirler gibi dem vururlar. Soylarının bile iki günlük nefesiyle. iki günlük gördüğüyle. İnsan nisyandadır der Kuran, ne doğru der. şu insan soyu koca evrende hatta sonsuz kozmik tarihte kaç dakka, kaç saniye eder? Gaybı bende görmedim ben de bilmiyorum ama mantıklı olmaya çalışıyorum.

O, yokun yokunda, kendi sonsuz potansiyelinde, varın varını diledi. İstemedi. diledi. Hem yokta hem vardaydı. Rahmet etti ve varlığı yarattı. Var’ın varını yarattı. Varlık (mahlukat, bütün yaratılanlar) Var’dan var oldu. Var , Tanrıydı. Yok, Tanrıydı. Var’ dan varlık oldu. Var’ın varı. Evren ya da evrenler, mahlukat, alemler hepsi Var’dan var oldu. hem vardan hem yoktan var oldu .

Bizim yokluğumuz bizim yokluğumuzdur. Tanrı’nın yoku ise Tanrı’nın yokudur. Bizim yokumuz zaten yoktur. O Tanrı’dadır onundur. Bizim yokumuz yoktur ama Tanrının yoku vardır. yok da o , var da o. yokluk da onun , varlık da. o hem varlık(kavramsal olarak) , hem yokluk(kavramsal). biz var olmasaydık o yine vardı. hep vardı. hepten vardı. hepten hiçliğe hep vardı. Bizleri yaratmasaydı sadece -biz- olmazdık. Biz yokta, O’nun yokunda kalmış olurduk. yani sadece onun sonsuz potansiyelinde kalmış olurduk. Yani biz de, bizler de yaratılmadan önce onun yokundaydık. O’nun potansiyelindeydik. yani Hiçte ya da bir hiçlikte değildik. Hiçlik ve Yokluk farklı kavramlardır. Yoktaydık ve sonra var olduk. Husule geldik. Meydana çıktık. Böylece bizim de kendi zamanımız oluştu. Bir zaman içine bir uzay zaman boyutu içine girmiş olduk. Eşyalaştık ve diğer eşyaya tabi olduk çünkü zaman ancak eşya ile daimdir. Zaman eşyanın gölgesidir çünkü.

Yaratılmış, husule gelmiş, yokluktan varlığa çıkmış, yoktan vara geçmiş her şey zamana dahildir. Her yaratılan şeyde, zaman yeniden var olur.Yaratılan bir şey yoksa zamanda yoktur. Çünkü eğer yaratılmadılarsa onlar Tanrının yokunda yani potansiyelindedir. yokta oldukları için zaman boyutu da oluşmaz. Tanrı bu yüzden zamansızlıktadır çünkü kendisi her hangi bir potansiyelden ya da herhangi bir yokluktan var olmamıştır, yani kendisi yaratılmamıştır. o yüzden onun kendi kendiliğinde bir zaman yoktur.

Tanrı’nın kendi sonsuz ve kozmik tarihinde yarattığı bütün her şeyin (varlık) haricindeki henüz yaratmamış olduğu her şey, henüz Yok’tadır, yoktur. Yokta yani Tanrı’nın Yokunda olan her şey Tanrı’nın sonsuz potansiyelidir. Tanrısal ortamları ise, yaratılmış ve ortaya çıkmış olan varlık alanları oluşturur. Dolayısıyla Potansiyel sonsuzluğun (Tanrı’nın yoku) dışındaki bütün alanlar ve ortamlar birer varlık alanıdır. Yani yaratılmış, yoktan(potansiyelden) vara geçmiş, Tanrısal Ortam ya da Ortamlar’dır.

Tanrı’nın kendiliği ise, Tanrı’nın kendi Var’ı ve Yok’unun dışında bir kavramda duran zati halidir. Yani Tanrı hem yarattıklarından hem de yaratmadıklarından bağımsız bir kendiliğe sahip ve devinmeyen, yegane öz bilinç ve öz kaynak zihindir. Onun kendiliği hem kendi potansiyelinden ve hem de bütün Tanrısal Ortamlar’dan ayrıdır. O var ve yokun tek sahibidir. O yegane kendiliktir. Devinmeyen kendiliktir. Külli kendiliktir. İnsanda yer alan tanrısal ortamdaki kendilik ise cüzi kendiliktir. İnsan cuzi kendiliğini kendi bilincinde bulur. bu bilinç alanı ise, yaratılmış olan tanrısal bir ortamdır. İnsan aklı ve bilinci de bir kendiliktir. Bu bizlere bahşedilmiş muazzam bir şeydir. Bizim de bir potansiyelimiz ve yaratma niteliğimiz var. Bizim kendiliğimiz ise devinmeyen değil; ihtiyaçları olan, koşullu ve şartlı bir kendiliktir. Yani devinen bir kendiliktir. insandaki cüzi kendiliğin potansiyeli ve yaratması ise külli kendilikteki gibi sınırsız ve sonsuz değildir. Devinen her şeyin bir sonu vardır. Çünkü insan tanrısal bir ortamdır. Bütün Tanrısal Ortamların hepsi devinim alanlarıdır. Varlık bir devinimdir. Yani Tanrı’nın potansiyelinden çıkıp var olmuş , yani yaratılmıştır. Tanrı’nın kendiliği ve yaratma edimi ise; kayıtsız, şartsız ve sonsuz bir kendiliktir. Tanrı’nın sonsuz potansiyeline, Tanrı’nın yarattığı her şeyi nispet etmeye kalkmamız sanırım yersiz bir düşünce olurdu. İnsanın potansiyeli ise sonsuz değildir.

K – Tanrı’nın Yok’u onun potansiyelidir.

Tanrı’nın Var’ı ise onun Yok’unun görünmüş bilinmiş zahir olmuş, nimet olmuş, zuhur etmiş halidir, halleridir. Yani yaratılan her şey Yok’tayken, O yine O’ydu. Var’ı da vardı. Yok’u da. Hepten hepe, hiçten hiçe. Bizleri ve belki başka irade sahibi varlıkları yaratmayı diledi. Tanrı, yaratmak eylemini ihtiyacı olduğu için ya da gerçekten var olmak için yapmaz. Tanrı’da yokluk ve varlık iç içedir zaten. İsterse bize verdiği vaadi yerine getirdikten sonra, yarattığı bütün alemleri, varlıkları her şeyi yeniden toplar ve kendi kavramındaki yokluğa katar. Potansiyeline. Dilerse bir daha hiçbir şey yaratmaz. Belki de bizden sonra bir şey yaratmamıştır. çünkü O, zamanın dışındadır. belki bizi, cennet ve cehennem hayatını, sonsuzluk imgesiyle ifade edilebilecek kadar uzun bir zaman oralarda yaşandıktan sonra bizi tekrar yokluğuna katacak. ya da kattı bile. biz kendi zamanımız içinde bunları lineer olarak sırayla yaşıyoruz. Festivalin nihayetini kimse bilmiyor. sonsuza kadar cennet ya da sonsuza kadar cehennem bana çok tutarlı gelmiyor ve fakat bu böyledir bu kesin böyledir demek de bana biraz cesurca ve cüretkar gelmiştir hep. fakat ülkemizdeki gelenek İslam’ı bunu kesin olarak dile getiriyor. bunlar Gayb bilgisidir bilemeyiz. ben sadece naciz aklımı işletip tahmin ediyorum fakat onlar bu kesin böyledir diyebiliyorlar. Konuya dönersem, belki bizi her şey yaşandıktan sonra yokluğuna katmıştır. geldiğimiz yere. ya da geldiğimiz kavrama. bütün evren ya da evrenler mahluktur. Yaratıcı ile yaratılmış olan ayrıdır. Vahdet-i Vücud anlayışı panteist bir anlayıştır. Kuran’la ve İslam ile çelişir. Her şey tanrıdır, her şey O’dur. O bende , ben de O’ndayım demek şirktir. Tasavvuf malesef bir yozlaşmadır. bir zamanlar ben de severdim o derviş menkıbelerini lakin malesef uyandım evet. Her şey tanrıdır demek; Tanrı evrendir demektir. bu da panteizmdir. O zaman kim OL ! dedi? yaratma eylemini kim yaptı? Kuran’da onlarca ayet boşa çıkar. evren ve bütün varlık her şey, ezelden beri tanrıydı madem o zaman her şey ; evren varlık zaten hepsi ezelden vardır. Her şey Tanrıdır demek kusurlu olanla kusursuz olanı aynı yere koymak demektir. Yaratılmış olanla Yaratıcıyı birlemek demektir. Bütün parçadan önce gelir. Böyle yapmakla parçayı bütünün önüne geçirmiş oluruz. Bütün dediğimiz şey yaratıcıdır. Parça ise yaratılmış olan her şeydir. Bunun adı küfürdür. Panteizmdir. Evet tabi ki ,Mülk onun. Her şey onun. ama her şey O değil. Onun zati sıfatları sadece onda saklıdır. Gaybı sadece onda saklıdır. Kuran’da iki üç sembolist , simgesel ayeti alıp böyle anlamlara yormak, müteşabih ayetleri sınıflarken , işine göre olanı almak, diğerini müteşabih saymamak, tehlikeli bir iş. Külli İrade, Cüz-i İrade. bu ne peki? Her şey Allah ise benim cuz-i iradem ne olacak? suç ne olacak? imtihan ne olacak? suçlular, zalimler ne olacak? cehennem ne olacak? cennet ne olacak? hesap günü , nizam , ahiret ne olacak? günah ne olacak? sevap ne olacak? Sadece O var, ve ondan başka bir şey yok demek de; her şey “O” demektir zaten. Her şey O’dur. Ondan başka bir şey yoktur demek küfürdür. Rabbimizin büyük bir sanat, hikmet ve incelikle yarattığı her şeye ve onun yaratma sıfatına hakarettir. ve en vahimi; onun yaratma sıfatını da ortadan kaldırır. Her şeye kadir olan Yüce Rabbimiz, kendini yarattıklarından ayıramayacak mı? Ayırmadıysa ve her şey hala O ise; her şeyin ama her şeyin içi boşalır. Yukarda saydım. hepsini de sayamadım. sayamam da. Yaratıcının olması gerektiğini ispatlarken ; ortada bir eser varsa bunu var eden bir usta var diyorsunuz. Peki, bir masa imal eden bir usta aynı zamanda masa mıdır? kuyumcu yüzük yapıyor, yüzük kuyumcu mudur? bla bla bla. örnekler sayısız uzar. Evreni yaratan yaratıcı usta ; evren midir? yani Rabbimiz yarattığı şeyden kendini ayıramamış ve ne yarattıysa sürekli onunla bütünleşmiş ve bu böyle devam etmiş. hoppala paşam , malkara keşan. bu tasavvuf konusunu tarihten günümüze enine boyuna daha incelikli bir makalemde ele alacağım. şimdilik bu bahsi burda kesiyorum. Tasavvuf radikal bir romantizm, kökleri Batınilik’te olan sapkın ve uçkun bir anlayıştır. Uçan kaçan belli değildir.

Big Bang’dan önce Tanrısal ortam vardı. Bu sebeple bir hiçlik ortamından zaten söz edilemez. Evren yaratılmadan önceki ortam Tanrısal ortamdır. Big Bang olayı ise bir dönüşüm olayıdır. Var olan Tanrısal ortamın başka bir Tanrısal ortama dönüşmesidir. Varlığın tümü ise zaten çeşitlenen bir Tanrısal ortamdır. Değişen ve dönüşen Tanrısal ortamlar bütünü. Tanrısal ortamla Tanrı farklı kavramlardır. Tanrı’nın yarattığı bütün sistemler ve varlıklar birer Tanrısal ortamdır.

Yaratan ve yaratılan, Allah ve kul, Özgür irade ve bedel. Şiddet-uysallık, kötülük-iyilik, zalim ve adil. cehennem-cennet. hepsi çok gerekli ve hepsi yerli yerinde. mesuliyet ve imtihan. suç ve yargı. güzel ahlak ve ödül. gelişim ve tekamül. Şiddet ve kötülük. Hepsi yerli yerinde.

Kötülük zaten bütün kusurların ve zayıflıkların kaynağıdır. Onu seçmek ya da seçmemek senin elinde. Güçlü olmak iyi olmaktır. Kötü olmak bir tür kısa yoldur. Onu seçmek kolay yolu seçmektir. Zayıfların tercihidir.

14/Kasım/2022 – K.Çağlar Aksu

İlk delirişimdi. 19 yaşındaydım. Hiçbir şeyin ilki gibi değildi bu. İlkler tatlıdır, güzeldir denir ya, bu pek o cinsten bir ilk değildi. Henüz hiçbir edebiyat dergisine şiir yollamamıştım. Henüz bir edebiyat dergisinin mutfağında yer almamıştım. Henüz hiç sevgilim olmamıştı mesela. The Matrix filmini bile ilk kez izleyip şaşırmamıştım daha mesela. Henüz Albinoni bile dinlememiştim. John Keats’i bile duymamıştım. Ne bir meslek sahibiydim, ne evliydim, ne askere gitmiştim, ne de yalnız yaşıyordum. Gerçi sonra askere de gidemedim, evlenmedim de, ama aslında dönüp düşününce, tam da zamanında delirmişim diyorum. Bu saydıklarım olurken delirseydim, sanırım daha da sıkıntılı zamanlarım olurdu.  Yani yaşanacak bu kadar ilk varken, bana delirmek düştü o zaman. Delirmenin ilki de olur mu diyenlerinizi duyar gibiyim. 41 yaşında olup da, 5 sefer delirip, her seferinde temelli deli kalmamayı başarabildiyseniz, delirmenin ilki de olur, sonu da.

Ben bu yazıda size ilk delirişimi, ilk çaresizliğimi anlatacağım. 1998 Aralık ayı. Günlerce hiç uyumayan, buna rağmen sürekli hareket halinde ve hiç yorulmayan, kendini her şeye kadir ve dünyanın gizli hakimi zanneden, sabahın köründe sokaklarda bir başına Michael Jackson dansı yapan, Bakırköy Ebuziya Caddesi’nde dilenci taklidi yapıp 5 TL de para kazanan, bazen de bir Truman Show’un içinde olduğunu zanneden bendenizi; işte o zaman diliminde, Cerrahpaşa Psikiyatri Anabilin Dalı Kliniği’ne kapattılar. Artık üzerimize kilitli, parmaklıklı iki demir kapı arkasında 10 yataklı, sessiz, cansız, renksiz bir koğuştaydım. Nasıl gelmiştim buraya önce bunu anlatayım. Yukarda saydığım durumlar içindeyken, babam bir gün beni bir taksiye bindirdi. Metro FM ‘i açtırdı. Taksi şoförüne durumu bir şekilde çaktırmış olmalı ki, müziği son ses açtırarak eğlenir gibi yaptı ve bana gezmeye gidiyoruz dedi. Ben bu modda nasıl olduysa şu an hatırlamıyorum, o hastaneye babamla girmişim. Bir doktorun daracık odasında, doktorun masasına kurulup, Kanuni Sultan Süleyman’a çok ciddi bir mektup yazdığımı hatırlıyorum biraz. Mektubun içeriğini unuttum ama. İçerde koğuşta gözlerimi açtığımda ise, ilk hatırladığım şey, işte o doktorun küçük odasında, kalçama bastıkları Diazem’di.

İşte bu soğuk aralık günü, bu pek de Tanrılık ya da her şeye kadirlik vadetmeyen, bu sevimsiz koğuştaydım. 19 yıllık hayatımda vardığım biricik netice, işte buydu. Babam ve annem neler hayal etmişlerdi yıllarca benim için. Bir orta sınıf ailesi olarak. Düşlerinin ve emeklerinin sonucu bu muydu?  İşte evdeki hesap, Cerrahpaşa’ya uymamıştı. O gün, kalçama basılan o diazemle bayılarak uyuduktan sonra, sabah bir hastabakıcının “kahvaltı saati!” nidasına uyandım. Hala buradaydım. Bu renksiz ve eğlencesiz koğuşta.  Annem bir seferinde, yani ben buraya gelmeden önceki son günlerde, bana bakıp ağlayarak: “oğlum sen hastasın” demişti. Annemin, ağır endişe dolu yüzünü ve derin hüzünle yüklü sesini anımsadım. Gerçekten hasta mıydım? Hislerim ve o ulvi düşüncelerim, dünyayı kurtarmalarım, güçlerim. Hepsi yalan mıydı? Dünyanın gözdesi ve değerlisiyken, dünyanın gözbebeği iken, basit bir kaçık olduğumu anlamak ya da anlamak istememek; kalbimi de delirtti sonunda ve kalbim deli gibi atarken, ellerim titremeye başladı. Yatağımdan hızla doğrulup yumruklarım sıkılı halde, demir parmaklıklı kapıya yöneldim ve kapıyı çılgınca tekmelemeye başladım. “çıkarın beni buradan, deli değilim ben! Deli değilim ben!” Terlikli ayaklarım ve çıplak yumruklarımla, o demir kapıyı, kum torbası tekmeler gibi tekmeliyor, yumrukluyordum. Hastabakıcılar yetiştiler.  Gardiyanlar gibi, İki koluma girip beni derdest ederek infaz odasına götürdüler ve 2.Diazem basıldı. Süzgece dönmeye başlayan kalçama.

Bu kez gözlerimi açtığımda sırt üstü yatar vaziyette, kemerlerle yatağa bağlıydım. Ben deli falan değildim ve bu bağları çözüp buradan kaçmaya karar verdim. Yine sönük bir sabah oldu.  Bu koğuşta, her doğan gün daha da sönükleşiyor, silikleşiyordu. Tıpkı benim gibi. Dişlerimi ve bütün gücümü kullanarak, sabaha kadar uğraşmış ve o gece, o bağlardan kurtulmuştum. Bu kadar uğraşacağımı tahmin etmemiş olacaklar ki, bağları çok sıkı yapmamışlardı. Yıllar sonra artık böyle düşünüyorum. Yoksa imkanı yoktu. Kahvaltı saati beni pencerenin önünde ayakta gören tecrübeli hastabakıcı Ayşe Teyze şaşkına döndü. “seni kim çözdü?”  dedi. Ben de: “Ben çözdüm.” dedim. Böylece Ayşe Teyze, İkinci şoku yaşadı. Ben de doktora gidip ona, bağlarımı kendim çözdüğümü söyledim. Kimsenin canı yanmadı ve Ayşe Teyze ile arkadaş olduk. Buradan kaçabilmem için, onun güvenini kazanmam gerekiyordu.

Bir hafta böylece geçti ve ben hala deli değildim. Uysallaşmış ve buradaki dünyaya adapte olmuş gibi yapıyordum. Dikkat çekmemek için, ilaçları bile gerçekten içiyordum. Bu ilaçların bende herhangi bir etki yapmasına, özel güçlerim zaten engel olacaktı. Bir Tanrı’ya; kıçı kırık bir Akineton, Bir Norodol ya da minnoş bir Zyprexa ne yapabilirdi? Bir öğlen yemeğinden sonra, parmaklıklı ilk kapının aralıklı olduğunu fark ettim. Koğuşta bir iki tur atıp geldim ve kapı hala aralıklıydı. Yaklaşıp baktım ve meğerse, bu iki kapı arasında, yan duvarda bir kapı daha varmış ve bu kapı, bitişik binanın merdiven boşluğuna ve tırabzanlarına açılıyormuş. Ayşe Teyze oraya bir ip germiş ve sırtı bana dönük çamaşır asıyor. İşte dedim zamanı geldi. Hiç konuşmadan arkadan yanına yaklaşırsam, ortam zaten sessiz,  çevreden en ufak sese arkasını dönecek. Bu yüzden onunla her zamanki gibi konuşmaya başladım. Kaçma mesafesine kadar yaklaştım, birinci kapıyı geçtim. Ayşe teyze heyecanla anlatıyordu. Artık arkasındaydım ve çok ani bir hareketle, çok hızlı bir şekilde merdivenlerden aşağı inerken, Ayşe Teyze beklenen kıyameti kopardı: “Çağlar kaçtı yetişin! Fuat, Rıza yetişin!” Aşağıda önüme bir kapı çıktı. Kapının pervazından gün ışığı giriyordu. Kapı dışarı açılıyor olmalıydı. Denedim ve açıldı. Hayatımda gerçekten sevindiğim 3-5 andan biridir bu an. Lisede koşuda zaten iyiydim. Ayağımdaki terlikleri attım. Çıplak ayak, özgürlüğe ve kendi dünyama, yıldızı olduğum dünyaya geri dönüyordum. 300 metre kadar koşmuş olmalıydım. Bahçeyi ve kantini geçerken, erkek hastabakıcıların arkamdan bağırtılarını duymuştum. Hastane çıkışına ulaştım ve şans mıdır nedir önümde bir taksi buldum. Hemen atladım.  Uzun bir yolculuktan sonra eve vardık. Toplu konutlarda oturuyorduk. Aşağıdan zile bastım. Diafona çıkan güzel annem, sesimi duyunca dehşete kapıldı. Neyse kapıyı açtı ve ben yukarı çıkıp eve girdim, annemle sarıldık. Kaçtım dedim. “oğlum nasıl kaçtın oradan?” dedi. “ben kaçarım.” Dedim ve güldüm. Sonra kendi dünyama, kendi odama girdim ve kendi yatağıma uzandım. Uyumuştum. Fazla uyuyamadım, sanırım 1-2 saat içinde babam ve bir esnaf arkadaşı geldiler. Uzun uzun büyük diller döküldü. Hatırlamıyorum, beni bir şekilde nasıl ikna ettiler bilmiyorum ama, o koğuşa tıpış tıpış geri dönüşümü hatırlıyorum. Hastanede meşhur olmuştum. Kahvaltıda benim kumanyama takviye yapılıyor, bana artistik yapıp çomağını saklamayan diğer 1-2 deli, artık beni görünce selam veriyordu. Mesela yemek sırasında öne geçiyordum ve akşamları tv kumandası da bende duruyordu. Bir kahramandım. Zaman içinde koğuştakilerle çabuk kaynaştım ve bu ortam, oradaki herkes, bana hoş gelmeye başladı. Buna hemşireler, hastabakıcılar, bilumum doktorlar dahil. İlk bir-iki hafta, yasak olduğu için kimse ziyaretime gelmedi. Yasak olduğunu bildiğim için, çok da takmadım. Buraya da zaten alışmıştım. Her sabah jimnastik, oyunlar, grup terapileri derken zaman geçiyordu. Birinci haftadan hemen sonraydı sanırım, kafama elektrik vermeye başladılar. Haftada ikişer seans EKT’ye alıyorlardı beni. Sanırım bunun ve saydığım diğer unsurların etkisiyle, bir gün kendimi, hasta olduğum gerçeğini kabul etmiş halde buldum.  Evet ben hastaydım. 19 yıllık hayatımın gerçeği buydu. Bu kadar. Koca bir sıfırın bedenlenmiş şarkısıydım. Birçoğu 19 yaşında avukat adayı, mühendis adayı, öğretmen adayı ya da doktor adayıyken, ben deli adayı olmuştum.

Böylece orda bazen, öyle doluyordum ki, içimde kendime ait bir yer bulamıyordum. Hiçlikte oluyordum bir hiç kimse olarak. Sıfır şarkı söylüyor, ben dinliyordum. Ben söylüyordum, ben dinliyordum. İyi de söylüyor-um. Sonsuz boşluğu daha da ürkünç hale getiren deli çemberinden yankılanıyor sesi-m, dinle. Burada gün doğar doğmaz sıfıra eşitlenmiş oluyor. Sıfırın şarkısı boyutsuz ve yutucu. Ben de boyutsuz ve yutucuyum. Her şeyi yutuyorum burada. Kendimi, hayatımı, hayallerimi.  Sıfırın şarkısı bu. Sıfırlar duyar ancak bu diri şarkıyı. Çürümüş ceset kokan, evren kadar geniş bir morgda. Bu kozmik morgun içinde yıldızlarla süslenmiş, bezenmiş, ışıklarla yıkanmış varlığın kokuşmuş cesedi var şimdi. Bu cesedin cenaze marşının bestekarı Brahmagupta’ ya selam olsun. Ben de sıfırın şarkısını, bu kocaman cesede ithaf edip, bu cesede marş kılıyorum. Rasyonel ve irrasyonel arasında, gerçekle-yalan arasında, pozitif ve negatif arasında. Sıfırın şarkısında. Dünyanın en eyvallahsız sayısının şarkısında. Çemberin içinde. Cenazenin marşında. Her şeyi kaybetmiş ve eyvallahsız. Dinliyorum. Köşesizim ve yusyuvarlak. İçimde her şey dönüp aynı yere gelirken. Girdaplaşan yıkıntıların tam ortasında. Sıfırın şarkısında. Sıfırın ortasında. Morgda.

Hayat herkesi bir şeyin gölgesi yapar. Ben acaba neyin gölgesiyim? Sıfırın hiç gölgesi yok. Özeniyorum. İçimde derin mağaralar taşıyorum şimdi bu koğuşta. Yalnızlık yankı yapıyor bazen içlerinde. Hepimiz bazı mağaralar taşırız. İçleri mağara dolu gölgeleriz. Benim de İçimde soğuk ve derin mağaralar açıldı burada. Morgda.

Her şeyi sıfırla çarpıyorum burada. Sıfırla çarpılamayacak bir şey yok mu diyorum, başka bir sayı ya da. Yok mu? Bazen o kadar duruyorum ki yol beni unutuyor. Şimdi dünyanın bütün duvarları şiiri giyinse, bütün o coşku ve huzur; benim elimde son nefesiyle susup sönecek çok yaşlı bir adam gibi şimdi burada. Bazen öyle oluyorum ki hiçbir şey olmuyor. Kalbim atmıyor mesela. Delirmiş haldeyken nasıl her şey benim için ve bana çalışıyorsa, nasıl öyle evrenin merkeziysem; şimdi de o derece, tam tersi bir bırakılmışlık, terk edilmişlikte yalnızım. Hastaneyi geç, İstanbul’dan da çık, ülkeden de çık, dünyadan da. Galaksiden de çık. Evrenin dışında bir yerdeyim ben şimdi. Ne ben oradan bir şeye ulaşırım, ne bu dünyadan bir kimse bana ulaşabilir.

İşte ben o zamanlar öyle kayıp, öyle boşlukta ve öylesine yoktum ki, İçimde bir Brahmagupta, heyecanla her şeyi sıfırla çarpıyordu . Onun yüzünden sıfırın şarkısı hiç susmuyordu. Sıfırı yeni keşfetmiş gibi, bana sürekli yeni ve daha senfonik sıfırlar üretiyordu. O kozmik sıfırın içinde, önüm ve ardım sonsuzluktu. Rasyonel ya da irrasyonel.  Gerçek ya da sahte. Pozitif ya da Negatif. Ama sıfırın, diğer sayılar gibi bir –ya da– sı yoktu. Sıfır, elde var sıfır. Kesin ve net. Gölgesiz, eyvallahsız. Ortada ve tanımsız.

Yıllar içinde yine birkaç delirmem daha olsa da, bunu lehime çevirip; o sıfırın içinden çıkmayı ve rasyonel olan tarafa, pozitif olan tarafa yönelmeyi, çok bedel ödesem de başardım. Yoksa bir gün, bir yerde, bir şekilde gerçekten, kalbimin ya da aklımın nabzı da sıfır olmuş olurdu ve illa ki ex olurdum bir şekilde.  Tam sekiz yıldır delirmiyorum. Sanırım Brahmagupta benden bıkmış olmalı. Ben sıfırın içinden çıktığım için, artık bana sıfır üretemiyor olmalı. Şaka bir yana insan kendi gücünü keşfettiğinde, en çaresiz ve ışıksız zamanlarda bile, içine düştüğü o kocaman sıfırın içinden çıkıp, kendi sayısını seçip, o sayının şarkısını söyleyebiliyor.  Zamanında delirip dururken bile, yayınevleri açıp yüzlerce nitelikli eserin yayınlanmasında özverili katkılarda bulunabiliyor, edebiyat dergileri çalışmaları yapabiliyor, 37 yaşından sonra kamuda memuriyet hayatına adapte olabiliyor, 40 yaşında üniversitede bir örgün öğretime (İÖ) girebiliyor(Akdeniz Üniversitesi/Sanat Tarihi) ve hatta doktorları önermese de, Antalya’ya yerleşip yalnız yaşayabiliyor. Bunları kendimi övmek amaçlı değil, bunları, durumu şu an benim eski durumum gibi ağır olup da, mücadele veren, vermek isteyen nice kardeşlerim, nice sıfırzedeler için anlattım. Ya da nice Manik Depresifler için anlattım.

Bence hepimizin bir sayısı var. Bunu keşfedip o sayının şarkısını söylersek asla sıfırda kalmayız.

K. Çağlar Aksu

Doğrudur. Yeni bir şeyler söylemek çok modern gösteriyor. hatta post modern gösteriyor. tatlı ve havalı geliyor. o kadar havalı ki ayaklar yerde değil artık. örümcekli muhafazakarlık yapacak dünyadaki en son insanlardan biriyim lakin gerçekten ayaklar yerden kesilmiş durumda. tüm dünyada.

Tüketici ve post modern kültür. Tenekeden modernizm. Teneke Modernizmi. İçi boş ve idealite olarak çok zayıf. Modern dediğimiz sujenin ideal olması gerektiğini, yeni dediğimiz bir şeyin idealite sınırları içinde olması gerektiğini bu blogdaki sayfalarımdan birinde yazmıştım. buna da, -***ideal yeni- adını vermiştim. peki ideal yeni nedir? ideal olmayan şey; aslında sahte ve günübirlik fayda sağlayan ama özünde mantıksal bir sürdürülebilirliği olmayan, uzun ya da orta vadede tehlikeli sonuçlar doğuran şeydir.

insanoğlu ve küresel nizam uzun zaman önce çok kötü bir karar verdi. dünya bizim idealimiz mi yoksa materyalimiz mi? malesef ikincisinde karar kılındı. Materyal mi? İdeal mi? İdeal değil de materyal paradigmanın sonucu olarak da; 21 yy a girer girmez , neoliberal ve post modern dünyaya ve hayata merhaba dedik. Küresel sermaye krallıkları ile birlikte makro tüketim kültürü, özgürlük fetişizmi, hedonizm ve post truth anlayışla tanıştık. Bireyselliğin pik yaptığı orta ve üst sınıfların genişlemesiyle birlikte talep ve tüketim zirveleri yokladı. Kavramlar, değerler, dengeler ve sınırlar amorf bir hale geldi. insanoğlunun ayakları yerden kesildi. her alanda.

yeni bir şey söylemek, yeni bir şey söylemeyi fetişleştirmek trendi hızla yayıldı. yani sadece farklı görünmek için ya da sadece yeni bir şey söylemiş olmak için tehlikeli fikirler ortaya döküldü. Sırf modern ve marjinal görünmek için, hayati kavramlara, değerlere klişe ya da antika yaftası vurulup küçümsendi.

***İdeal Yeni: Her yenilik iyi ve ideal değildir. Farklı ve yeni olan her şey modern değildir.  Modern olan nesne ya da suje tamir edici olandır. Yok edici olan bir değişim ya da yenilik çağdaşlık ya da ilericilik demek değildir.  Ancak ideal olan şey yenidir. Güncel olana uyum sağlayan her yeni, konformist ya da pragmatik eklentiler, hakiki olanın ya da ideal olan durumun yerini asla alamaz.

modern olmak; yeni çıkan Iphone telefona sahip olmak değildir. yeni çıkan trend bir çantaya ya da spor ayakkabıya sahip olmak da değildir. Sonu gelmeyen bu yeni olanı hunharca tüketerek modern olduğunu sanıp salına salına dolaşmak hiç değildir.

Var olmak…Tüketmek değildir. Var olmak ,,,, Gereksizce ve mantıksızca üretmek de değildir. Var olmak üretim fetişizmi ya da tüketim fetişizmi de değildir. Post modern küresel tüketim kültüründe ne kadar çok ve nitelikli tüketiyorsan o kadar varsın. o kadar tanınırsın, adam yerine o kadar konursun.

Bir sayım yapılsa yani bütün dünyada bütün üretici şirket sahipleri kaç kişi? ve bütün tüketiciler yani bizler kaç kişi? Tüketicilerin sayısında pek zorlanacağımızı zannetmiyorum. üreticileri de kendiliklerinde tüketici sınıfına dahil etmeden sayacağız ama. üretim yapan, sanayici, endüstriciler.

Modern olmak nedir? ne değildir? yeni nedir? neye yeni denir? İdeal olan şey yenidir. Materyal olan şey asla yeni değildir. Tükenmeye ve hızlıca eskimeye mahkumdur. Ne klasiği olur , ne popüleri. Hızlıca gelip geçen ve tüketilen şeyler vardır. Materyal olan şey arıza yaratıyorsa ideal değildir. Fazlalıktır, gereksizdir hatta hastalıktır. Tüketim bağımlısı haline gelen dünya orta ve üst sınıfları bunun sürdürülebilir ve ideal olmadığını anladığında çok geç kalınmasından endişe duyuyorum. Bu duruma kendimce ürettiğim çarelerden biri olan “Tüketim Kotasını” da yazıp bu sayfalardan birine ekledim. (Bkz.Yükseliş – Ütopya)

Reklam, PR, Marketing, Propaganda ve algı yönetimleri fırtınası içinde savrulan, hayatta ne istediğini ya da gerçekten neye ihtiyacı olduğunu bile tam olarak bilemeyen, hatta hiç bilemeyen, kararsız , maymun iştahlı, doyumsuz, tatminsiz, gözleri boyanıp sürekli tahrik edilen şaşkın bir toplum; neyi düşüneceğini de bilemez ve her alanda sağlıklı fikirler de üretemez. robotlaşır, mekanikleşir ve hep aynı yanlışları mekanik olarak yapmaya devam eder. Hayatı ve kararları, görüşleri , fikirleri artık ona ait değildir. her ne düşünüyorsa ve her ne fikir üretiyorsa; o şey ancak bu sistemin içinde ve ona göre olmak zorundadır. bu insan artık bir tüketim nesnesidir. Görevini yapmalıdır. yani aslında bir nevi köledir.

İşte bu hasta insanın ürettiği fikirler de tabi ki post truth olacaktır. Halbuki gerçekten ötesi yoktur. yani gerçekle, hakikatle bağını koparmış olacaktır. materyal sistem ve materyal algı içinde savrulur ve sonunda yok olur. Materyal durum, günceldir ama sahte ve tehlikeli bir düştür bu. renklidir hatta sıcak gelir fakat sonu faciadır. hayal kırıklığıdır. her tüketim insanı için, her materyal insan için, her köle insan için bir gün mutlaka o kocaman parıldayan beyaz atlar farelere, o gösterişli araba da bal kabağına dönüşecektir. bu kesindir.

insanoğlunun ayakları yerden kestirilmiştir. kesilmiştir.

Yeni gerçek, yeni normal. Bunlar tuzaktır. Sahte gerçekleri yapay bilinçlere; nesnel gerçek ya da objektiflik olarak yutturmak; piyasanın ve küresel sermayenin çok becerikli olduğu bir alandır. Küresel sermaye ve Pazar. Bunlar reklam sektörüyle birlikte renkli, sürekli ve çok derin bir arz döngüsü yarattılar. Bir ürün üretiliyor ve hemen sonra onun yeni modeli çıkıyor. Birey bir ürün alıyor ve onu daha bir yıl bile kullanmadan onun yeni modelini ya da başka markanın başka özellikli olanını satın alıyor hemen. Böylece küresel bir müsriflik ve tüketim manyaklığı egemen oluyor. Çamaşır makinası alıyorum çamaşır yıkamak için. sonra onun internete bağlananı ve şarkı çalanı çıkıyor gidip onu da alıyorum. sıfır araba alıyorum sadece bir yıl anca biniyorum. Fritöz alıyorum bir yıl kullanmadan zaman ayarlısı çıkıyor gidip onu da alıyorum. Küresel Sermaye ve Küresel Endüstri’nin arz döngüsü , standart yenileme düzleminde hüküm sürüyor. sürekli ama sürekli standart yeniliyor. çünkü insanlar tutumlu olsa ve ürünlerini 5 er yıl , 10 yıl , 15 er yıl kullansa ; küresel tüketim büyük oranda düşecek ve yarattıkları o müthiş arz üretimi ellerinde patlayacak. ben çamaşır yıkamak istiyorum , konuşmasına gerek yok. İhtiyaç yaratmak, ihtiyaç icat etmek, gereksizlik üretmek. ve satmak, ve satmak ve satmak.

modern olan şey, tamir edici olandır. Ancak İdeal olan şey yenidir. sürdürülebilir olandır. insanı insanlığından çıkarmayan şeydir. insanı ruhu, zekası, kimliği, bilinci ve vicdanıyla çoğaltan şeyler moderndir. İnsanı eksilten her şey her zaman eski ve bozuktur. yeni ve sağlam değildir. öne sürülen, ortaya atılan bir yeni, ideal değilse , o şey yeni falan değildir. fake bir yenidir. (fake yeni) sahtedir. yeni olan şey, ideal olandır.

materyal olan her yenilik; cılız ve paslı bir tenekedir. çok ses çıkarır ama içi boştur. renkli bir tuzaktır ya da.

“Halk bir fikirdir. Bir halk olmalıyız. Kâmil insan, küçük bir halktır. Hakiki popülarite, insanın en yüksek hedefidir. ”

Novalis

Yazan: K.Çağlar Aksu

Sadece bir organdı. Primat beyniydi. inek beyni, köpek beyni gibi, at beyni gibi sıradan  bir organdı . zaman geçtikçe bilinç ve akıl kazandı. evrenin içinde oluşan minicik bir şey, İnsan beyni. evrenin nasıllığı ve nedenselliği hakkında bazı önemli şeyleri çözdü. Bu tıpkı şuna benziyor; bir insan vücuduna evren dersek; o vücuttaki minicik bir organ, atıyorum burnumuz ya da bu tek bir hücre olsun mesela; işte kendi kendine akıl ve bilinç kazanıp hem kendisinin hem de tüm vücudun (evrenin) nasıl oluştuğunu ve bunların işleyişi/unsurları hakkında bir şeyleri çözmüş olsun. Beyin ve bilinç, evrenin yegane anlamlı sonucu ve gözlemlenebilir somut sürecidir.  Felsefi metafizik düzlemde;  seküler bakış, rasyonel duyuş ve bilimsel duruşla bunun üzerine tezler yazılmalıdır.   bir başak tanesi sonsuz bir tarlada kendi farkına varıp tarlayı keşfediyor..

Evren, insan beyni sayesinde konuştu, şarkı söyledi, şiir söyledi. Müzik yaptı. kırkıncı senfoniyi yaptı, dokuzuncu senfoniyi, carmina burana’yı, ay ışığı sonatını yaptı. daha nice inanılmaz sanat eserleri yaptı evren. inanışlar, düşünüşler, değerler, dinler ve gelenekler üretti. insan beyni neyi ne kadar biliyorsa evren de onu o kadar biliyor. evren de bir mahluk, insan da bir mahluk. Protagoras,, her şeyin ölçüsü insandır , demedi mi? ben de nacizane ; evrenin ölçüsü insandır diyorum. bu sitedeki ya da blogdaki sayfalardan biri olan -yokoluşçuluk- adlı makalemde değindiğim gibi;

***

” bizim evren sandığımız şey aslında bir tabudur. bizim varlık dediğimiz şey bir klişedir. her şey ama her şey büyük patlamadan beri hala var olmaya çalışmaktadır..var olma sürecindedir. henüz hiçbir şey var olmamıştır. Henüz hiçbir şey var değilse henüz hiçbir fikir de var olmamıştır. Bilim , mantık , felsefe ,vs…bütün bunlar kendi rasyonalitesi içindeki bir takım gerçekliklerdir. Daha dün var olmuş oluşum halindeki bir yarı bilinç (insan) ancak kendi koşulları ve imkanları dahilinde bazı fikirler üretmektedir. Oysa her şey değişip dönüşürken hangi fikir sabit ve mutlak kalabilir? Sürekli değişen bir akıştır var oluş. hal böyleyken var oluşun hakikatinden bahsetmek olanaksızdır.

var oluşun hakikatinden değil de belki bu sürekli değişimin ve hareketin, devinimin mahiyetinden, niteliklerinden, doğasından bahsedebiliriz. bu devinişin doğası tamamen çözülürse, bu akışın paradigması ve asıl amacı da çözülebilir. o zaman var oluşun hakikatine doğru ciddi bir adım atılmış olunur. Evrende hiçbir şey sabit değil. böyle olunca hiçbir fikrin de bir sabitesi kalmıyor. fikirler değersizdir demek değil bu. fikir fikri doğurur..bu böyle gider. ve bir gün belki de en hakiki fikre ulaşırız. fikirsizlik durmak ve ölmektir. yok olmaktır. “

yani demem o ki, evren de ve beyin de hala var oluş sürecindeler. evren ne kadar değişip dönüşürse insan beyni de o kadar değişip dönüşecek. (ve diğer canlılar) evren, kendini bilip görsün diye ve kendine anlamlar katsın ve kendine değer versin diye, insan beynini üretti. (seküler anlamda) Evren kendisine bir anlam ve değer katmış oldu. İnsan beynini de evreni de tabi ki aşkın bir yaratıcı var etti. o her şeyi yaratıp, planladı ve programladı. evren denen mekanizmayı, aşkın bir mühendistlikle bir kader (ölçü) üzerinde tasarlayıp kurdu ve başlattı. Tanrı, evreni ta en baştan, belli bir zamandan sonra kendi içinden insan beynini oluşturacak şekilde tasarlamıştı. ve big bang’ten 13.5 küsür milyar yıl sonra(bize göre), Tanrının sünnetullahı olan, yani Tanrının, evrenin içinde işleme koyduğu evrim süreçlerinde, insan beyni oluştu. ve hala oluşuyor. evren de hala oluşuyor.

evrenimiz henüz genç , insan beyni de henüz çok genç. diğer bütün yaratılan şeyler gibi evren de bir Tanrısal Alan’dır. Tanrısal alan ihsan, ilham ve irfan içerir. Tanrının ilhamı, tanrısal ve derin bir alan olan evrenden insan beynine ulaşır. insan beyni Tanrının eseri olan evreni inceleyip anladıkça Tanrıyı’da bir nebze anlamış olur. dünyamızda da sanatçıların doğası, yapısı, nitelikleri, neliği, hatta kimlikleri eserlerinden anlaşılır. Tabi Tanrının tanınması ise o kadar kolay değildir ve olmayacaktır. Tıpkı evrenin tanınması gibi. Bilginin hakikatinden, hakikat bilgisinden yani hikmetten bahsediyorum.

insan beyni henüz çok gençtir, emekleme aşamasındadır. henüz 300 bin yıl önce oluşmuştur. uzay zaman boyutlarında bu çok küçük bir değerdir. beynimizin önünde daha gideceği çok yol ve aşacağı çok engel vardır. Tanrı insan beynine ipotek koymamıştır. Kuran ı Kerim’de gökyüzünü ve doğayı gözlemleyip Allah’ın ayetlerini görmemiz gerektiği yazar. Evren ve beyin, Allah’ın derin ve çok sırlı ayetlerinden ikisidir.. Bunları okumaya çalışmanın , anlamaya çalışmanın yasaklanacağı bir dine iman etmedim ve etmem. Bunları okuyup anladıkça da Tanrı pozisyonuna girip haddi aşarak yanlış şeyler üretmek, tehlikeli işler yapmak ise ayrı bir gaflettir. post modern dünyada ve onun öncesi modern dünyada bunun örneklerini gördük ve görüyoruz. insan beyninin ve bilincinin sırları ne kadar çözülürse, evrenin sırları da o kadar çözülebilecek. İnsanoğlu Tanrı ve Evren’i tanıdıkça kendisiyle de tanışmaya başlayacaktır.

insan iradesi ve nefsi içinde beyin insana; ya bir lanet olacak ya da bir rahmet.

fakat ben henüz dünyadaki gidişatın, birinciden yana gittiğini ürkerek gözlemliyorum.

selamlarımla

Kâmil Çağlar Aksu